Pid-Q : ผิดคิว ... ตลอดเลย ~ เซ็ง!!

ทันทีที่รู้สึกตัวว่าหมั่นไส้ใคร ให้หมั่นไส้ต่อไป!! แต่ให้เลิกใช้สายตามองบุคคลผู้เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความหมั่นไส้ แล้วใช้ใจทำความรู้จักกับภาวะหมั่นไส้ตรงๆ คือดูว่าความหมั่นไส้ให้ความรู้สึกทางใจอย่างไร

ชั่วขณะหนึ่ง คุณจะรู้สึกเหมือนคนเพิ่งกินน้ำมันหมูเลี่ยนๆ หรือเกิดความอึดอัดแบบที่น่าระอา ตรงนั้นใจคุณจะเลิกยึดความหมั่นไส้ ทิ้งความหมั่นไส้ไปเองโดยไม่แกล้ง ยิ่งทำบ่อยก็จะยิ่งเห็นความหมั่นไส้หายไปเร็วขึ้นทุกที ย้ำว่าอย่าไปพยายามทำให้มันหายไปนะครับ  ปล่อยให้ใจหมั่นไส้ไป เราแค่ทำความรู้สึกถึงมันตรงๆเท่านั้น

๒) เมื่อโกรธ

ช่วงนี้อากาศก็ไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ พิษเศรษฐกิจยังไม่ทันหาย หวัด 2009 ก็เข้ามากระหน่ำอีก ทำให้ระยะนี้คนรอบข้างเป็นไข้ไม่สบายกันเยอะไปหมด ใครเป็นไข้ก็ระแวงว่ามันจะเป็น 2009 รึป่าวว๊า?? อาทิตย์ก่อนน้องเราก็ไข้สูงมาก เราก็บอกให้ไป รพ. คิดว่าเสร็จธุระตอนเย็นจะตามไป บอกให้ขอหมอ Admit เลย มันก็เล่นตูซะวุ่น หัวปั่น ใจคอไม่ดี แถมโดนด่าอีกตะหาก พยาบาลโทรมาเพราะคนไข้หายไป ไข้ก็สูง ตามตัวไม่เจอเลยโทรมาหาญาติ ปรากฏว่ามันไปโผล่อีกที่ เรางี้ ‘รมณ์เสียเลย ขับรถก็ไม่ค่อยมีสมาธิ เหยียบเต็มที่เพราะเป็นห่วงมัน พอเจอกันก็ไปทันเห็นหมอตรวจพอดี แบบทุเรศอ่ะ ถ้าคิดว่ารังเกียจขนาดนั้นก็ไม่ต้องตรวจดีกว่ามั๊ย

สุดท้ายก็จับไปหาหมอที่ St. Louis อีกรอบ คราวนี้หมอตรวจนานมาก + จับ Admit เลย เราก็เริ่มกลัวๆ ว่ามันจะ In Trend กะเค้าด้วยรึป่าว โดนจับ X-ray ด้วย ท่าทางจะหนักเอาการน้องตู - -“ ถึงห้องก็โดนจับเช็ดตัว เจาะเลือดไปเพาะเชื้อ 2 หลอด แต่ก็ไม่เจอ รอดไป!! ไข้ก็ไม่ลงง่ายๆ เราก็ต้องไป – กลับ กทม. – สาทร (เหมือนไกลมากเลยเน๊อะ อุอุ) ทุกวันทั้งอาทิตย์ ก็ดีที่เป็นแค่หวัดลงคอ / อักเสบ + หมอนรองกระดูกอักเสบเลยต้องอยู่นานอีกหน่อย เหนื่อยดี นอนไม่พอ

วันศุกร์หลังจาก Clear ค่าใช้จ่ายส่วนเกินให้น้องชายออกจาก รพ. แล้วก็ต้องตรงไปกาญจน์ต่อ แต่เพื่อนม่อน กะเจ้าเก๋นัดกินข้าว พาไอ้แสบไปด้วยมันงอแงเลยต้องพาไปดู Transformer IIถึงยอมกินข้าว คืนนั้นต้องไปนอนบ้านเจ้าเก๋ซะ กว่าจะได้นอนก็เข้าสู่เช้าวันใหม่แระ นอนไม่กี่ชั่วโมงก็ออกเดินทางไปงานบวชเจ้ากอล์ฟเลย ไปไม่ทันพระเข้าโบสถ์ด้วยอ่ะ เซ็ง แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ไป เพราะหลวงพี่ไม่มีเพื่อนเรียน ป.ตรี ไปเลย ช่วงเลี้ยงมื้อเที่ยงก็ไม่รู้หรอก ไปนั่งโต๊ะญาติพระ เรากะไอ้แสบโดนแซวอีกแล้วว่าเป็นแม่ลูกกัน ก็ได้แต่มองหน้ากันหัวเราะเอิ้กอ๊าก พอเค้ารู้ก็ยังไม่คิดจะเชื่อ ... พอรู้ความจริงเข้า เราก็โดนญาติพระจีบซะงั้น รีบอิ่มเลยตู โอ๊ย!! เหนื่อยสะสมอย่างแรง

วันอาทิตย์เราดีใจอย่างแรง เพราะน้าบอกว่าฝ่ายโทรมา Cancelled blind date แระ โย่วๆๆๆๆ น้าก็เปลี่ยนแผนไปรับกระท้อนจากสวนที่เมืองเพชรฯ มาขายดีก่า ทั้งไปเป็นเพื่อนน้าด้วย ช่วยน้าขับรถกลับบ้านด้วย เย็นนั้นแฟนน้าก็พาไปกินข้าว กลับถึงบ้านค่ำๆ เรากะไอ้แสบก็เตรียมตัวกลับ กทม. กันคืนนั้นเลย แล้วก็เหมือนมีลางบอกเหตุทั้งยาย + แฟนน้าทักเรื่องขับรถ, ออกจากห้องน้ำก็ไปเตะตาชั่งแตก กระจกกระจาย เลยบอกน้าว่าไม่กลับแล้วคืนนี้ ดึกๆ เพื่อนรักโทรมาถามว่าถึงไหน เป็นห่วง เพราะ กทม. ฝนตกอย่างแรง เรางี้โล่งใจอย่างแรงเลยที่ตัดสินใจอยู่ต่อ ยอมตื่นเช้าๆ ขับรถกลับดีก่า

ปลายๆ อาทิตย์ อ.เนตร' โทรมาทวง Presentation ที่จะใช้ในงานเลี้ยงรุ่นอีกรอบก่อนเดินทาง 2 วัน  ไอ้เราก็รับปาก อ.เนตร' ไปตั้งนานแระ (ทั้งๆ ที่ยังทำไม่เป็น) เพื่อนบอกว่าจะสอนก็ไม่สอนซะที ผ่านไปหลายเดือนเหมือนโกหก โธ่ๆๆๆ นึกว่าแกลืมไปแล้วนะเนี่ยะ T^T แม่เจ้า!!!! งานเข้า!!!! ดีที่มีเจ้าแววกะเพื่อนอีกคนคอยแนะให้ ก๊ะใช้เวลาที่ไม่ค่อยจะว่างแอบเจ้านายทำเวลางาน (ที่บ้าน Technoฯ ยังเข้าไม่ถึง) งานก็เยอะ เครื่องก็ Hang แต่ก็เสร็จทันภายใน 2 วันทำการ โทรกลับไปบอก 'จารย์ว่าขอเป็น File สำรองละกัน เพราะกลัวว่าเปิดไม่ได้ กลัวทำได้ไม่ดี กลัวสารพัด กลัวทำมาไม่ถูกใจ กลัวสู้ของรุ่นน้องไม่ได้เหอๆ อายยยยยยยยยย

พอฉันจะบินไอ้แสบดันไม่สบายขึ้นมาอีก ป้าก็โทษว่าเราแพร่เชื้อ  ตูจะเอาอะไรมาแพร่ ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยไม่สบายก็ป่าว ไข้ก็ไม่มี ขี้มูกก็ไม่ไหล  แค่เสียงแหบเพราะนอนไม่พอ + ไอนิดหน่อยเพราะคอแหบแห้งแค่นั้น ~ ซวยตูอีก @#!%^E@*@^$@^(!&@%6 ไอ้เราก็ตกใจมากเพราะไข้สูง ปวดหัวมาก หนาวสั่นเชียว จะเป็นไข้ 2009 อ๊ะป่าวหว่า ตอนเช้าก็รีบพาไป รพ. ไปรอหมอก็น๊านนาน กว่าจะได้ตรวจ เจอแต่คนป่วยที่อาการเสี่ยงๆ ทั้งนั้น เลยบอกหมอขอเพาะเชื้อไปด้วยเลยจะได้ไม่ต้องกังวล กว่าจะเข้าออฟฟิตก็ปาเข้าไปซะเที่ยงแระ มีเวลาเคลียร์งานได้ประมาณ 3 ชม. ก่อนไป ‘หนามบิน รีบแทบตายเครื่องก็ Delay ไปอีกประมาณ 3 รอบ โดนอีพี่ใหญ่บ่นๆๆๆ อีก รู้งี้นั่งเคลียร์งานที่ออฟฟิตต่อได้อีกโข ลูกค้าก็เรื่องมาก จุกจิกเหลือเกิน เซ็งๆๆๆ

กว่าจะถึงปลายทางก็ปาเข้าไป 3 ทุ่มกว่าๆ พอดีได้รถมาใช้ พี่ใหญ่เลยบอกให้ตามไปกินหาข้าวกินกันก่อน พี่พุฒก็ตรงมาจาก London เพื่องานนี้โดยเฉพาะ คืนแรกก็มีพี่ใหญ่ พี่พุฒ น้องแอน ต้าร์ แล้วก็เรานั่งกินนั่งเม้าส์กันมันส์ไปหน่อยกว่าจะถึงบ้านก็ตี 1 ครึ่ง เราก็ตื่นตี 3 ครึ่งมาช่วยแม่เตรียมของขาย สายๆ ก็ไปงานเลี้ยง ‘หนุก ‘หนานมากมาย คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงสมัยเรียน ฯลฯ มีส่งตัวแทนรุ่นไปประกวดดาว –เดือนเฉพาะกิจด้วย เราก็โดน Flight บังคับ ดั๊น!! ได้ตำแหน่งดาวมาครองเพราะความ “บ้า”ของตัวเอง 555+ ตอนดู Presentation ก็มีแต่คนชม ปลื้มจัง ประทับใจรุ่นน้องๆ ด้วยน่ารักดี ประทับใจทุกอย่างในงาน คิดถึงๆๆๆๆ

งานเลี้ยงก็ต้องเลิกราไปช่วงบ่ายแก่ๆ พี่ใหญ่ก็รวมรุ่นได้ประมาณ 2 รุ่นใหญ่ๆ (’39 กะ ’42)รุ่นเฮียแก รุ่นเรา รุ่น 41 ไปแจมนิดๆ หน่อยๆ ไปกินมื้อเย็นต่อที่สงขลายังไม่หนำใจก็กลับมาต่อด้วย ‘เกะ@ หาดใหญ่กันอีก ห้องเต็มหมด เจ๊แมวก็โทรหาฝาละมีให้ญาติติดต่อหาห้อง ‘เกะได้ห้อง Suit –คืนละ 6,500 โอ้แม่เจ้า!!! ดีนะที่เค้าลดราคาพิเศษให้ ห้องอลังฯ อย่างแรง ใหญ่ หรู Hi-So มี Hydrotherapy Bathtub (จา-กุด-ชี่) ห้องน้ำ ห้องแต่งตัวอีก โอว!!! สุโค่ยเลยงานนี้ Mixer เท่าไหร่ไม่รู้  ร้อง เล่น เต้นกระจายคับ พนักงานต้องเข้ามาไล่กว่าจะได้แยกย้ายกัน พี่ใหญ่จะต่ออีก ไอ้เราก็เดี๊ยงขอบายดีก่า กว่าจะถึงบ้านตี 3 เห็นจะได้ น๊อครอบครบ 24 ชม. พอดี เลยนอนมันข้างล่างนั่นแหละ เพราะกลัวแม่ไม่ปลุก ตั้งใจว่าช่วยแม่เตรียมของเสร็จค่อยขึ้นไปนอนต่อ บ่ายๆ ก็ขับรถพาแม่ไปซื้อของ อีกวันก็พาแม่ไปหาหมอ + กินข้าวริมทะเล ฮิ้วววววววววว มีความสุขจริงๆ วันกลับก็ก็ไปเยี่ยมพ่อในสวน กะเพื่อนเก่า ตอนบ่ายๆ ก็ทำชาเย็นใส่ขวด Pack ใส่ลังอย่างดี เตรียมบินกลับมาทำงานต่อ

ไปถึงเจ้าหางแดงแถมให้อีกแระ เซ็งหน่อยๆ ไม่งั้นก็มีเวลาไปเยี่ยมเจ้าปึ้งอีก ตอน Check in ก็ไปload ของที่ช่องเพื่อนเก่า แต่มันจำเราไม่ได้ ไอ้เราก็ไม่กล้าทัก เห็นเถียงๆ กะเพื่อนร่วมงานว่าจะload ของๆ เราอ๊ะป่าว เพราะเรากลัวขวดชาเย็นแตก เลยเขียนบนลังว่า “ระวังขวดแตก – น้ำบูดู (ปลาร้าภาคใต้)” พี่ท่านก็ตื่นกันใหญ่ “มีบูดูด้วยเหรอ” “มีปลาร้าด้วยเหรอ” ไอ้เราก็ขำ บอกไปว่าบูดูมีขวดเล็กๆ ขวดเดียวนอกนั้นเป็นชาเย็น ไม่ต้องห่วงเพราะ pack อย่างดี ไม่มีขวดแก้ว ในที่สุดชาเย็นที่เพื่อนรักรอมานานก็ได้กินซะทีนะ แต่ครั้งนี้ไม่ค่อยอร่อยว่ะ ต้องไปกินที่บ้านฉันแล้วละแก อุอุ 

พอ Load ของเสร็จก็โทรไปฟ้องเพื่อนอีกคนว่าอีเติ้งจำฉันไม่ได้ ฉันก็รักษาหน้ามัน กลัวมันจะอายเพื่อนๆ ประมาณเพื่อนแกขนบูดูขึ้นเครื่อง เด๊วโดนล้อ เจ้าแป๊กโทรไปมันก็ยังจำไม่ได้ บอกว่าจำได้แค่มีคนมา Load บูดู พอมันนึกออก ก็ขำแทบตาย เอิ้กๆๆๆ กลับไปคราวนี้ก็สนุกดีนะ ประทับใจ อิ่มอกอิ่มใจ ได้เจอเก่าๆ พี่ๆ น้องๆ และผองเพื่อน ทำให้เราต้องยิ้มคิดถึงเรื่องราวในรั้วมหา ‘ลัยได้อีกครั้ง สงสารก็แต่ไอ้แสบที่ร้องไห้ งอแงตั้งแต่วันที่รู้ว่าเราจะกลับบ้าน อยากจะกลับไปหาพ่อด้วย เอาน่า ... สัญญานะว่าครั้งหน้าจะกลับบ้านด้วยกัน โอเค๊??  แต่รู้มั๊ย?? (เราเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไม) ... คิดถึง “นาย” ขึ้นมาอีกจนได้!! ทั้งๆ ที่ “นาย” เลือกเส้นทางของเค้าได้แล้ว เวลาก็ผ่านไปแล้ว ก็ยังลืม “นาย” ไม่ได้ซักที ... ขอแค่มิตรภาพของความเป็นเพื่อนคืนมาได้มั๊ย???